با دُرّ، در صدف داستانی است بلند، با نثری شاعرانه، در قالب تک‌گویی، خطاب به «شما»: زنی زیبا، مهربان، همیشه زنده و جوان؛ نمونه‌ای شفاف از عشق که در طول داستان، هیچ چیز نمی‌گوید و خواننده او را فقط از منظر راوی می‌نگرد و می‌شناسد؛ همچنان که با «او» نیز از زبان راوی آشنا می‌شود.